egrets

Ahh… pressured na naman… struggling to make both ends meet… struggling to meet the deadline… energy level approaching zero…

Nakatapos na ako ng unang klase pero inaantok pa din ako. Puyat na naman kagabi, kailangan kasi na hintayin muna makatulog ang mga bata bago makapag-simula ng trabaho sa computer. Dagdag pa dun ang pag-iisip kung paano pahahabain ang natitira sa pilit pinagkakasyang budget…

Nakasanayan ko na, after the class with I-Narra, na lumakad sa field, sa gitna ng basketball court, paakyat ng hagdan in such a straight way (na parang hypotenuse hehe…) papunta sa aming faculty room. Pero ngayon, I decided to take the long way, paikot sa harap ng na-demolished na hanay ng mga classrooms…

It’s been more than a month now, mula ng gibain ang mga lumang rooms, pero ngayon ko lang napansin na parang nagkaroon ng bagong character ang TMCNHS.The school compound seems to be bigger than before, para ding luminis tingnan.

The lush forest and vegetation at the back of the school spreading west, na dating natatakpan ng mga room, is now exposed, giving us a more refreshing sight.

As I walk, ’yung lakad na parang tutrista na patinging tingin sa paligid, something caught my attention, meron akong nakita na mga puting bagay sa itaas ng mga puno, mga bagay na dati namang wala doon. At first, I thought they were flowers, pero habang papalapit ako, nagliparan ‘yung ibang mga nasa puno.

There are egrets (tagak) resting in the trees. Hindi lang isa o dalawa, madami, there maybe tens of birds roosting around.

Hindi ako pamilyar sa ibong ito, bihira lang akong makakita nito ng malapitan. Sapagkakaalam ko hindi naman malimit na maraming tagak sa Trece Martires, lalo pa sa loob ng TMCNHS. Afar, an egret looks small, but when it fly through the trees, it looks really great. It’s whiteness even reflects sunlight.

Dati ko nang napapansin ang mga ibong ito, lumilipad ng maramihan in magnificent V-formation every morning going south, and going north in the late afternoon, pero hindi ko alam na marami pala sa kanila eh dito lang sa likod ng school nagpapahinga. Hindi ko din alam ang dahilan kung bakit bigla na lang nagkaroon ng maraming eagret dito…

siguro’y gusto nila ang lugar…. maraming puno at may isang maliit na ilog….

siguro’y dahil medyo tahimik…walang bumubulabog….

siguro’y marami silang makakain dito… may lugar para sa mga inakay…

siguro’y wala na silang mapagpipilian….

Our city is fast transforming….. Almost developing into a real city. Pockets of forests and farms are replaced by houses and establishments to cater the needs of the booming human population. Open spaces and vegetations are getting smaller everyday. At ang gubat sa likod ng TMCNHS ay bahagi na lamang ng mga halamanan na puwedeng tigilan ng mga ibong ito.

Nagbasa-basa ako tungkol sa mga egret. Mula pala sila sa lahi ng mga heron. Dumaan din ang panahon na halos maubos sila dahil in-demand ang kanilang mga balahibo, na kalimitang ginagawang palamuti. Dumanas na din sila ng katakot-takot na displacement, dahil sa pagdidevelop ng mga tao sa kanilang mga natural na tirahan.

Ni wala pa ngang kasiguruhan kung maari silang magtagal sa lugar natin….

Kung tutuusin baka nga mas marami pa silang problema kaysa sa akin… kaysa sa atin.

Ahh… sana huwag munang umalis ang mga ibong ito, para kung dumating yung oras na ako’y muling mapagod, mahirapan sa takbo ng buhay.

Ako’y muling liligoy…

malapit sa kanilang bagong tirahan…

kukuha ng munting inspirasyon…

This entry was posted in egrets. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s